Κι ύστερα γίναμε τέρατα...

Το δικό σας σχόλιο

Πέμπτη, 28 Νοέμβριος 2019 16:20 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Κι ύστερα γίναμε τέρατα...

Και όμως, τους καταλαβαίνω. Βλέπω το μίσος στα μάτια τους, ακούω τον θυμό στη φωνή τους, και καταλαβαίνω τον φόβο πίσω από όλα αυτά. Κανείς δεν φοβάται όταν ξέρει, όταν νιώθει σίγουρος, όταν είναι προετοιμασμένος. Όμως, μπροστά στο άγνωστο, στο διαφορετικό, όλοι φοβούνται – από άγνοια, από αβεβαιότητα, από ανησυχία – όλοι φορούν την ίδια έκφραση, αυτή που σμίγει τα φρύδια και χαράζει αφιλόξενες ρυτίδες στα μέτωπα.

Τους καταλαβαίνω, αλλά δεν θέλω να τους μοιάσω. Μια ολόκληρη πόλη έγινε μια εικόνα: άνθρωποι που φώναζαν μπροστά σε ταλαιπωρημένα παιδιά και κουρασμένες μητέρες. Παιδιά πρόσφυγες πολέμου. Μπορεί να μην καταλαβαίνουν τη γλώσσα, καταλαβαίνουν όμως από τον τόνο της φωνής, από το ύφος στο πρόσωπό τους, ότι οι άνθρωποι απέναντί τους δεν τους θέλουν. Τι κάνει, άραγε, περισσότερο θόρυβο στα παιδικά αυτιά τους, οι φωνές ή οι βομβαρδισμοί; Κάποια στιγμή, σε κάποια γλώσσα που καταλαβαίνουμε, θα μπορέσουν να μας απαντήσουν, γιατί ξέρουν. Εμείς, άραγε, εκτιμάμε το πόσο τυχεροί είμαστε που δεν ξέρουμε πώς είναι να βομβαρδίζεται το σπίτι μας, η γειτονιά μας, η πόλη μας; Άραγε, οι παππούδες μας που έζησαν πολέμους και ξέρουν, πόσο περήφανοι θα ήταν για τους απογόνους τους; «Μα είναι Σύριοι, μουσουλμάνοι, δεν μπορούν να συμβιώσουν με εμάς». Συμβίωσαν στο Χαλέπι και στη Δαμασκό, το 1923 και το 1939, όταν ο ελληνισμός της Τουρκίας βρήκε εκεί καταφύγιο. Τότε, ήμασταν εμείς σε ανάγκη, τώρα είναι εκείνοι, σ’ ένα τραγικό γύρισμα της μοίρας. Ούτε εμείς θέλαμε να ξεριζωθούμε, ούτε εκείνοι το ήθελαν. Όμως, όπως και εμείς τότε, έχασαν και αυτοί τώρα τα πάντα.

Δεν τους ξέρουμε, δεν έχουμε τα ίδια πιστεύω, τις ίδιες συνήθειες, τα ίδια έθιμα. Έχουμε, όμως, τα ίδια όνειρα. Ένα καλύτερο μέλλον για μας και τα παιδιά μας. Όσο και αν κρατήσει η διαμονή τους, στο τέλος της ημέρας η Σπάρτη είναι ένας ενδιάμεσος σταθμός γι’ αυτούς, θα συνεχίσουν αλλού το ταξίδι τους, εκτός Ελλάδας. Εμείς, θα μείνουμε εδώ. Οι πράξεις μας, θα μείνουν εδώ. Οι φωνές μας, τα ουρλιαχτά, το μίσος, η απανθρωπιά, θα μείνουν εδώ. Και ο φόβος θα μείνει. Γιατί δεν τα έφεραν αυτοί. Εμείς τα κουβαλάμε, δικά μας είναι. Εμείς μολύνουμε την πόλη μας, εμείς τη δυσφημίζουμε, εμείς διαστρεβλώνουμε το ένδοξο όνομά της, εμείς επιτρέπουμε να γίνεται συνώνυμη του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της μισανθρωπιάς. Δεν έχει σημασία αν ήταν ένας, πέντε ή τριάντα. Είναι ανάμεσά μας, είναι όλοι μας.

Ναι, η χώρα περνά μια κρίση προσφυγική, μια υπεράριθμη μεταναστευτική ροή που όλοι θα κληθούμε να την αντιμετωπίσουμε – αν δεν θέλουμε να το κάνουμε γι’ αυτούς, για τους ξένους, ας το κάνουμε για τους δικούς μας στα νησιά, που χρειάζονται να πάρουν μια ανάσα (ή μήπως η δική τους αδικία στην ευθύνη των προσφύγων δεν μας νοιάζει, τελικά;). Ναι, πολιτικά λάθη και ανευθυνότητα έχουν φέρει τους πολίτες μιας χώρας, που ακόμα παλεύει να σταθεί στα πόδια της μετά από μια επίπονη οικονομική παρακμή, στα όρια της υπομονής και των αντοχών τους. Ναι, η πόλη μας είναι ήδη επιβεβαρυμμένη και αυτό είναι μια ακόμα πρόκληση. Τι θα ωφελήσει, όμως, να ξεσπάμε σε ανθρώπους που και αυτοί είναι στον κυκλώνα της καταστροφής; Ας αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα ψύχραιμα, χωρίς να βγάζουμε χολή. Ας οργανωθούμε, ώστε να βρούμε τις καλύτερες δυνατές και, συνάμα, ανθρώπινες, βιώσιμες, λύσεις για κείνους που έρχονται και φεύγουν, και για μας που μένουμε. Αλλά, όλα αυτά ας γίνουν με γνώμονα ότι μιλάμε πάντα για ανθρώπινες ζωές. Για αρχή, ας ξεκαθαρίσουμε ότι δεν μας κουβάλησαν σκουπίδια, και ας μην επαναληφθεί αυτή η φράση. Ποτέ. Είναι παιδιά, μητέρες, οικογένειες, άνθρωποι που έχασαν τα πάντα, που είδαν τους αγαπημένους τους να σκοτώνονται, που νιώθουν παντού ανεπιθύμητοι, που θέλουν απλώς να φτάσουν στον προορισμό τους και να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή. Δεν μας έχουν κάνει τίποτα. Δεν ευθύνονται αν ομοεθνείς τους έχουν παραβατική συμπεριφορά, με την ίδια λογική που δεν ευθύνονται όλοι οι Σπαρτιάτες για ρατσιστικά ξεσπάσματα εξαιτίας της μερίδας ατόμων που ούρλιαζε έξω από το ξενοδοχείο. Δεν θέλουμε να μπαίνουμε όλοι στο ίδιο τσουβάλι, ας μην βάζουμε άδικα τότε και εκείνους.

Εν τέλει, ας αναρωτηθούμε πώς επιτρέψαμε να πέσουμε τόσο χαμηλά. Ο περήφανος Σπαρτιάτης δεν καταδέχεται να είναι μια δακτυλοδεικτούμενη απολίτιστη καρικατούρα μιζέριας και ουρλιαχτών, είναι πάνω από όλα άνθρωπος. Έχουμε μυαλό, ας υπερισχύσει του φόβου, γιατί κάπου το χάσαμε. Κι ύστερα, γίναμε τέρατα. Και τώρα, μας χλευάζουν. Ας το σώσουμε όσο ακόμα υπάρχει χρόνος, λογική και συμπόνια. Αν κάποιος απειλεί την πόλη μας, αυτοί είμαστε εμείς οι ίδιοι, κανείς άλλος. Το προνόμιο αυτό είναι ολόδικό μας.   

Σπαρτιάτισσα

Ενημερωθείτε για όλη την επικαιρότητα της Λακωνίας και όχι μόνο μέσα από τη συνεχή ροή του www.lakonikos.gr. Κάνετε like στη σελίδα και γίνετε μέλος στην ομάδα του lakonikos.gr στο Facebook για να μαθαίνετε τα νέα πρώτοι! Με το κύρος και την αξιοπιστία του "Λακωνικού Τύπου", της μοναδικής ημερήσιας εφημερίδας της Λακωνίας με ιστορία 22 και πλέον ετών

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα