Όταν πεθαίνουν οι λέξεις…

Τρίτη, 14 Ιούνιος 2022 12:33 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Το άλογο στ’ αλώνι να ψυχομαχεί,
πήρα ταγάρι ζητιανιάς.
Κ.Χ. Μύρης

Χρειάστηκαν σαράντα ολόκληρα χρόνια από τον καιρό που πέθανε «η αρωγή κι η ευδοκίμηση» και πέθαναν επί της ουσίας.

Ήρθε η ώρα να πεθάνει και το «ταγάρι». Έτσι για να ξεχνάμε!

Μαζί του πεθαίνουν και τα τραγούδια, τα παραμύθια και κάθε λαϊκός λόγος που με σοφία τα παρέδιδε από γενιά σε γενιά.

Κατά τα άλλα, η έκθεση ιδεών και τα λογοτεχνικά κείμενα προσαρμόζονται στη φτήνια κι οδηγούν στην έλλειψη ιδεών! Τα παιδιά γράφουν σαν άβουλα ρομποτάκια.

Και δεν είναι μόνο αυτό.

Οδηγούν στην έλλειψη εικόνων, στην έλλειψη λόγου και κυρίως συναισθημάτων και μνήμης.

Όλα είναι πιο εύκολα τώρα. Δεν χρειάζεται τίποτε απ’ όλα αυτά για να οδηγηθούμε πιο εύκολα στην αμνησία, στην υποτίμηση των πάντων μέσω της γλώσσας και στην πλήρη υποταγή στην ανοησία.

Δεν μπορούμε να συζητήσουμε (συν+ζητώ), δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε, αφού άλλα εννοούμε, άλλα λέμε κι άλλα καταλαβαίνουμε. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε κείμενα.

Έτσι, όλα γίνονται πιο εύκολα για τη χειραγώγησή μας και τον διχασμό.

Έτσι ακριβώς στρώνεται και ο δρόμος κάθε βίας, αφού δίκαιο είναι πια το δίκαιο του βίαιου. Το δίκαιο των οικονομικά εχόντων και το δίκαιο της κατάθλιψης και κάθε ψυχικής ασθένειας που πια θεωρείται φυσιολογική!

Όλα δικαιολογούνται προκειμένου να επικρατήσει η αμάθεια και κάθε είδους ξεπεσμός και για καθετί να ευθύνεται ο διπλανός μας.

Οι εξουσίες νίπτουν δημόσια τα χέρια τους και το αίμα των αθώων τρέχει ποτάμι.

Διαφημίζεται δε, με κάθε τρόπο από τις οθόνες, προς συμμόρφωση και φόβο της κοινής γνώμης, που διαμορφώνεται από τις καθημερινές, επαναλαμβανόμενες, εικόνες βίας και παράνοιας.

Κι ο κατήφορος τελειωμό δεν έχει!

Απέναντι σε όλα αυτά δεν υπάρχει καμιά κοινωνική αντίδραση κι όποια φωνή υψώνεται μπαίνει στο περιθώριο από το μαγικό ραβδί της εξουσίας.

Όσο για το ταγάρι, καλό είναι να το ξεχάσουμε, όπως θα ξεχάσουμε, αργά ή πολύ πολύ γρήγορα και το ψωμάκι που περιείχε για να χορτάσει τον κάθε άνθρωπο του μόχθου σε αγροτικές και άλλες εξωοικιακές εργασίες που και αυτού ο θάνατος είναι θέμα χρόνου.

Όπως και των ανθρώπων και των εντύπων που προάγουν και υπερασπίζονται με ευσέβεια τις λέξεις.

Ο πνευματικός-εγκεφαλικός θάνατος καλά κρατεί…

Όσο για το τραγούδι «Γεννήθηκα» που αναφέρεται στον υπότιτλο του άρθρου και είναι του Κ.Χ. Μύρη, του Κώστα Γεωργουσόπουλου δηλαδή, σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη, σας το αφιερώνω στη διαπασόν.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Linardi Anastasia
Koutsoviti