Μίκης Θεοδωράκης

Πέμπτη, 02 Σεπτέμβριος 2021 15:55 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Από σήμερα οι μέρες οι Ελληνικές θα είναι πιο σκοτεινές, αφού έσβησε ο πιο φωτεινός ήλιος της Ελλάδας, ο γίγαντας Μίκης Θεοδωράκης. Μια μαχαιριά έκοψε την καρδιά μου στα δυο, όταν έμαθα το μαύρο μαντάτο του θανάτου του.
Μα πεθαίνουν οι αθάνατοι; Όχι φυσικά, ποτέ δεν πεθαίνουν. Κάθε μέρα θα είναι μαζί μας και θα οδηγούν τα βήματά μας, θα μας φωτίζουν με της δικαιοσύνης τον ήλιο, ανάμεσα από δρόμους παλιούς, θα κρατούν ψηλά τη λάμπα, μπροστά στην ανοιχτή πόρτα της αγάπης, για να μπουν της γης οι θλιμμένοι, να ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

Πόση θλίψη πλάκωσε την ψυχή κάθε Έλληνα, που τώρα πια νοιώθει πιο φτωχός, αφού ένας τεράστιος πυλώνας που κρατούσε όρθια την Ελλάδα, έπεσε, όμως η χώρα μας ποτέ δεν θα νοιώσει μόνη. Θα βγουν καινούργιοι σαν κι αυτόν, θα φυτρώσουν όμορφα λουλούδια, που θα πάρουν τη σκυτάλη από τα χέρια του και θα συνεχίσουν να σκορπούν το φως της αλήθειας, της λευτεριάς, της δικαιοσύνης και της αγάπης σ’ όλο τον κόσμο, όπως τόσες χιλιάδες χρόνια ξέρουν να κάνουν οι Έλληνες.
Ω μέρα θλιβερή, αβάσταχτος ο πόνος που σκέπασε τις ψυχές μας, διαρκές το πένθος μας. Ετοιμάσου γη της Ελλάδας να δεχτείς στα σπλάχνα σου τον ακριβό σου γιο, αυτόν που έκανε όλο τον κόσμο να μιλά για σένα, κεντώντας ήχους ομορφιάς πάνω σε στίχους οικουμενικούς κι ακατάλυτους.

Αναρωτηθήκατε άραγε ποτέ, πόσοι από εμάς θα γνώριζαν τον Ελύτη, το Ρίτσο, το Λειβαδίτη, τον Σεφέρη, τον Σικελιανό, το Βάρναλη, τον Αναγνωστάκη, το Χριστοδούλου, τον Πάμπλο Νερούντα, αν δεν υπήρχε ο Μίκης; Ας με συγχωρέσουν οι κρίνοντες, αλλά θεωρώ σαν το μέγιστο κομμάτι του έργου του, εκείνο της μελοποίησης των μεγάλων ποιητών. Έβαλε την ακριβή τους ποίηση μέσα σε κάθε σπίτι κι έκανε τον κάθε Έλληνα να τραγουδά τα ποιήματά τους και ν’ ανεβαίνει ψηλά, πνευματικά σκαλοπάτια.

Από τη στιγμή που γεννήθηκε, μια σημαία κρατούσε στα χέρια του, εκείνη της λευτεριάς και της κοινωνικής δικαιοσύνης και του συνεχούς αγώνα γι’ αυτές. Μάτωσε, πόνεσε, υπέφερε, αλλά δεν λύγισε. Τον χτύπησαν λες κι ήταν κακούργος, τον φυλάκισαν βασανίζοντάς τον οικτρά, τον εξόρισαν σε ξερονήσια, τον θεώρησαν εχθρό της πατρίδας, (αν είναι δυνατόν!).

Κι όμως αυτός ο υπερέλληνας δεν κράτησε κακία σε κανένα. Στη Ζάτουνα Αρκαδίας, εξορισμένος από τους ανεγκέφαλους χουντικούς συνταγματάρχες, έγραφε το «Πνευματικό εμβατήριο», κι οι πρώτοι ακροατές του ήταν οι χωροφύλακες δεσμώτες του, που τους άρεσε κιόλας. Ναι, αυτή η τεράστια ψυχή τραγουδούσε μαζί με τους φύλακές του «Ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα»!

Μπροστάρης σε κάθε αγώνα του λαού μας, χωρίς να τον λυγίζουν οι κάθε λογής διώξεις. Αυτός στεκόταν πάντα ορθός, φάρος ακοίμητος  και παράλληλα με τα γλυκά του τραγούδια ομόρφαινε τη ζωή μας, που τα τραγούδησαν γενιές και γενιές Ελλήνων, αλλά και άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο.

Ήταν ο πρώτος συνθέτης που η χούντα απαγόρευσε ν’ ακούγονται τα τραγούδια του, γιατί τα θεωρούσε κομμουνιστικά. Κομμουνιστής λοιπόν ο Ελύτης κι ο Σικελιανός;
Θυμάμαι, το 1975, ένα χρόνο μετά την πτώση της χούντας, ο Μίκης ήρθε στην πόλη μας και ζήτησε να δώσει μια συναυλία στο στάδιο της Σπάρτης. Η αστυνομία το απαγόρευσε κι αναγκάστηκε να δώσει 2 «παραστάσεις» στον κινηματογράφο Άνεσις, που τώρα έχει γκρεμιστεί, λες κι ήταν επαρχιακός θίασος που έπαιζε Γενοβέφα.

Είχα την τύχη να τον ακούσω τότε, μαζί με τη Φαραντούρη, τον Πανδή και τον Καλογιάννη, κι από τότε το παρακράτος της δεξιάς, (παρόλο που είχε πέσει η χούντα, αυτό συνέχιζε τη δράση του), με κατέταξε στους κομμουνιστές, φτιάχνοντάς μου φάκελο. Έτσι κι εγώ ορκίστηκα να μην ψηφίσω ποτέ μου δεξιά.
Επίσης πριν λίγα χρόνια ο Μίκης έστειλε χαιρετισμό για το Σπάρταθλον, που διαβάστηκε στην πλατεία, στο κλείσιμο της γιορτής.

Και κάτι άλλο, πολύ πικρό: Την επόμενη χρονιά, δημοτικός σύμβουλος, υποστηρίζοντας την απόφαση της δημοτικής αρχής να φέρουν την Κατερίνα Στικούδη να τραγουδήσει στην πλατεία για τα νιάτα της Σπάρτης, είπε ανενδοίαστα: «Και τι θέλετε να φέρουμε; Θεοδωράκη μήπως;». Τα σχόλια δικά σας.

Μαζί με τον τιτάνα Καζαντζάκη αποτελεί το δίδυμο που ανάστησαν την Ελλάδα παγκοσμίως, αφού δεν υπάρχει βιβλιοπωλείο πουθενά στον κόσμο, που να μη διαθέτει βιβλία του Καζαντζάκη και δισκάδικο, που να μη διαθέτει δίσκους του Θεοδωράκη.

Τα τραγούδια του ένωσαν τον Ελληνικό λαό, του προσέφεραν χαρά κι ανάταση ψυχής. Αλλά ακόμα κι αν δεν είχε γράψει ούτε ένα τραγούδι, δεν θα περνούσε απαρατήρητος. Η προσωπικότητά του ήταν τόσο δυνατή, που θα ξεχώριζε, ό,τι κι αν έκανε.

Ευτύχησε στο τέλος της ζωής του να τύχει της κοινωνικής αναγνώρισης, όχι μόνο από το τεράστιο, μουσικό του έργο, την αγωνιστική του δράση, αλλά κι από το πέρασμά του από την πολιτική ζωή του τόπου. Σ’ όλα τα μετερίζια πρώτος μαχητής.

Ποτέ δεν έσκυψε το κεφάλι, ούτε προσκύνησε κανένα. Με τη χαρακτηριστική του φωνή, το λεβέντικο παράστημά του, το αλύγιστο βλέμμα, τα κυματιστά μαλλιά που ανέμιζαν καθώς διηύθυνε τα τραγούδια του, θα μας φωτίζει εσαεί.

Προσμένοντας να δούμε να γεννιέται ο νέος Μίκης, ας σκύψουμε ευλαβικά στη σωρό του κι ας τον αποχαιρετίσουμε σιγοτραγουδώντας τα γεμάτα Ελλάδα και ήλιο τραγούδια του. ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Linardi Anastasia
Koutsoviti