Οι καλύτεροι Έλληνες πρωθυπουργοί τα τελευταία 50 χρόνια




Πέμπτη, 17 Σεπτέμβριος 2020 17:20 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

του Γεωργίου Μπόνου

Η σύγχρονη πολιτική και οικονομική ιστορία της χώρας μας από την Μεταπολίτευση και μετά πέρασε από διακυμάνσεις και δοκιμασίες. Πάντοτε με τις ίδιες ή παρόμοιες αιτίες: την κακή ή μέτρια λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης. Την μάστιγα της γραφειοκρατίας και πολυνομίας. Τις πελατειακές σχέσεις που χρόνια καλά κρατούν. Το πολιτικό κόστος. Τον μεγάλο, πολλές φορές, αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων και υπαλλήλων των ΔΕΚΟ. Την αδιαφανή διαχείριση των Οικονομικών. Το μεγάλο ακόμη ποσοστό ελληνικών νοικοκυριών στον πρωτογενή τομέα.  

Να προσθέσουμε ακόμη ότι η βιομηχανία μας στηριζόταν ή στηρίζεται σε πήλινα πόδια; Και ότι είμαστε μια χώρα υπαλλήλων και μεταπρατών; Και ότι, τέλος, με όλα τα παραπάνω έχουμε ένα στρεβλό καπιταλιστικό σύστημα που λειτουργεί για χρόνια στη χώρα μας;
Αυτό αποτελεί τροχοπέδη που δυσκολεύει την Πολιτεία να προβεί σε μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονισμό της κοινωνίας για να γίνουμε ένα κράτος ευρωπαϊκό.

Οι μελανές αυτές παρατηρήσεις που χαρακτηρίζουν το παρελθόν της πολιτικής και οικονομικής ιστορίας της χώρας είναι πράγματι μια «μαυρίλα»; Έτσι είναι; Πέραν αυτών απολύτως τίποτε; 

Προσωπικά απαντάω με παρρησία ΟΧΙ. Πιστεύω ότι, ύστερα από την μακριά και ενδελεχή έρευνά, διαπίστωσα και ευχάριστα σημεία στην πολιτική και οικονομική ιστορία της χώρας μας. Είχαμε περιόδους με ανάπτυξη, πρόοδο, βελτίωση των συνθηκών και του κράτους και της ζωής των πολιτών.

Η εμπειρία 35 περίπου χρόνων υπηρεσίας στο Δημόσιο τομέα, από το 1955 μέχρι το 1988, που υπηρέτησα κυρίως σε επαρχιακές και αστικές περιοχές, μου δίνει το δικαίωμα να έχω άμεση αντίληψη του πως ήταν η ζωή τη δεκαετία ’50, του ’60, του ’70, του ’80 και μεταγενέστερα, γιατί ζούμε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στην επαρχία.
Με την επί τέσσερα, επίσης, περίπου χρόνια υπηρεσία σε γραφείο εκπαιδεύσεως είδα από κοντά πως λειτουργεί η Δημόσια Διοίκηση.

Οι πολιτικοί ηγέτες και ιδιαίτερα αυτοί που εξελέγησαν πρωθυπουργοί εκμεταλλεύτηκαν και αξιοποίησαν πολλές ευκαιρίες με προσδοκώμενα αποτελέσματα. Ορισμένοι μάλιστα οικονομικοί συντάκτες και σχολιαστές τα επιτεύγματα αυτά τα χαρακτήρισαν «μικρά οικονομικά θαύματα» ή νησίδες επιτυχίας όπως τις ονόμασα εγώ σε προγενέστερη εργασία μου.

Επομένως, παρά τα αποκαρδιωτικά αυτά φαινόμενα το ελληνικό κράτος κατόρθωσε να αναπτυχθεί και να επιβιώσει κοινωνικά και οικονομικά. Και να αποβάλει, ύστερα από πολλές δεκαετίες τον χαρακτηρισμό «ψωροκώσταινα» και να παίρνει θέση με τις επιτυχίες σιγά – σιγά δίπλα στις ευρωπαϊκές κοινότητες.

Οι μελανές και ζοφερές περίοδοι της ιστορίας μας δημιούργησαν, παρά τις υπερβολές, καθυστερήσεις και πισωγυρίσματα. Όμως, είχαμε και έχουμε πολιτικές ηγεσίες που έχουν επιδείξει τεράστιες ικανότητες εργατικότητος, μεθοδικότητος και αποτελεσματικότητος, ώστε με τα έργα τους ελάμπρυναν την εποχή τους.

Οι ιστορικοί αυτοί ηγέτες – πρωθυπουργοί, ισχυροί, εργατικοί, οραματιστές, ρεαλιστές και αποτελεσματικοί, δημιούργησαν οικονομικά επιτεύγματα που έμειναν στη συνείδηση του ελληνικού λαού.

Δεν διστάζω να τονίσω δυο σημαντικές αποφάσεις – ορόσημα στην ελληνική κοινωνία: Το 1981 με την ένταξή μας στην Ε.Ο.Κ. και το 2001 με την είσοδό μας στη ζώνη του ΕΥΡΩ, θεωρήθηκαν χρονολογίες πολιτικά και οικονομικά σημαντικές.

Οι εκλεγμένοι πρωθυπουργοί των Κυβερνήσεων που βρίσκονται στο τιμόνι της εξουσίας και υπηρετούν τον λαό για μια ορισμένη περίοδο καταβάλλουν προσπάθειες, πετυχαίνουν έργα, αλλάζουν τη ζωή των πολιτών και του τόπου επιβραβεύονται. Οι ηγέτες αυτοί καταξιώνονται στη συνείδηση του λαού και αναγνωρίζονται ως επιτυχημένοι πρωθυπουργοί και προβάλλονται ως πρότυπα και παραδείγματα προς μίμηση.

Δυστυχώς, ο αριθμός των επιτυχημένων πρωθυπουργών, -σύμφωνα πάντα με την έρευνά μου- είναι λίγοι και αποτελούν για μένα νησίδες επιτυχίας, όπως προανάφερα.
Φυσικά με την προβολή αυτών των επιτυχημένων πρωθυπουργών δεν παραγνωρίζω και την προσφορά των υπολοίπων πολιτικών ηγετών. Οι οποίοι κατά τις θητείες τους και σε έργα και πολιτική δράση κρίνονται από το λαό ικανοποιητικά. Αλλά με τα κριτήρια που χρησιμοποιήσα υπολείπονται αυτών που προβάλλω στις επόμενες σελίδες.
Σε αυτά συμφωνούν άλλωστε και ειδικοί ιστορικοί, κοινωνιολόγοι, πολιτικοί και άλλοι στους προβαλλόμενους ως επιτυχημένους και αναγνωρίζονται με διαφορά.
Στην πολιτική ιστορία της χώρας και τον πρωθυπουργικό θώκο κατέλαβαν αρκετοί τα τελευταία 50 περίπου χρόνια.

Κατά την πολύχρονη έρευνά μου που στηριχθήκα στις υπάρχουσες βιβλιογραφίες και πηγές, αναλύσεις ειδικών στο ημερήσιο ή εβδομαδιαίο τύπο καθώς και στο προσωπικό μου αρχείο κατέληξα ότι στη συνείδηση του ελληνικού λαού ξεχώρισαν δύο (2) τα τελευταία 50 χρόνια περίπου ως οι πιο επιτυχημένοι πρωθυπουργοί.

Η χώρα μας μπόρεσε και πέτυχε πολλά μέσα στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, φυσικά και με τη συνδρομή όλων των πολιτικών δυνάμεων του τόπου. Πετύχαμε το μέλλον της χώρας μας και ότι είμαστε ένα αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης.

Για την ύπαρξή μας, δίπλα σε μια ισχυρή Ευρώπη, ήταν το όνειρο και το δημιουργικό πάθος που αγωνίστηκαν κατά τις πρωθυπουργικές τους θητείες. Οι δύο (2) ευρωπαϊστές πρωθυπουργοί τους οποίους προβάλλουμε στην παρούσα εργασία μας.

Επιχειρώ ευθύς αμέσως να ανακοινώσω  με τόλμη και παρρησία κατά την ταπεινή μου προσωπική γνώμη και πολλών ειδικών μελετητών της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας ότι οι πιο επιτυχημένοι πρωθυπουργοί της χώρας μας, ήταν:
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και  Ο Κώστας Σιμήτης

Το να σκιαγραφήσεις και να παρουσιάσεις σημαντικό έργο δύο πρωθυπουργών με πρόσφατη ή σχεδόν πρόσφατη θητεία είναι έργο δύσκολο και παρακινδυνευμένο. Διότι το έργο είναι ακόμα νωπό, ζωντανό και στη συνείδηση όλων μας επικρατούν αντιλήψεις θετικές, αρνητικές και αντιφατικές. Ιδιαίτερα μάλιστα για τον Κώστα Σημίτη επειδή είναι εν ζωή. 

Ο Νίκος Αλιβιζάτος, καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο βιβλίο του με τίτλο «Πραγματιστές, δημαγωγοί και ονειροπόλοι», (Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ 2015), γράφει σχετικά για τον Σημίτη και τα παρακάτω ενδιαφέροντα: «Αναγνωρίζει ότι τα μεγάλα έργα της 8/ετίας, και η Ο.Ν.Ε., η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. και οι Ολυμπιακοί Αγώνες και πολλά άλλα είναι σημαντικά. Από εκεί και πέρα, έχει ενδιαφέρον να δει κανείς πότε το έργο του θα αναγνωρισθεί. Νομίζω ότι αυτό θα αργήσει, διότι, όπως ακριβώς συνέβη και με τον Χαρίλαο Τρικούπη, σε ένα λαό που παρασύρεται εύκολα από τα συνθήματα και τα μεγάλα λόγια, χρειάζεται χρόνος για να συνειδητοποιηθεί η αξία της αθόρυβης και συστηματικής δουλειάς».

Όμως τολμώ να το πράξω με όποιο κόστος γιατί σύμφωνα με τα στοιχεία που βρήκα από την έρευνά μου, η αποτίμηση των πρωθυπουργών και το σημαντικότατο έργο τους είναι γνωστό και όπως πιστεύω, αποδεκτό στα ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας μας. 

Έστω και αν υπάρχουν κάποιες επιφυλάξεις, που εν μέρει τις αποδέχομαι ως πολιτική αντίθεση ή αντιπαράθεση. Είναι στοιχείο άλλωστε του πολιτικού παιχνιδιού σ’ ένα ελεύθερο καθεστώς να προβάλλονται για λόγους αρχής ή και για άλλους ακόμη λόγους ορισμένες επιφυλάξεις ή και διαφορές ακόμη.

Ο Κων/νος Καραμανλής έχει καθιερωθεί και καταξιωθεί ως «Εθνάρχης» και «ως Μακεδόνας πολιτικός» με ιστορική διαδρομή 50 περίπου χρόνια.
Επίσης σύμφωνα με μελέτη ειδικών η ιστορική και πολιτική οντότητα του Καραμανλή και με πρωθυπουργική καριέρα επιτυχημένη θεμελίωσε το δημοκρατικό  σύστημα, εξάλειψε τα πολιτικά πάθη, καταπολέμησε το πνεύμα της ευκολίας και εξυγίανε το πολιτικό κλίμα. Η συμβολή του σ’ όλα τα παραπάνω ήταν σημαντική. Θεωρείται ο κορυφαίος ενσαρκωτής της ελπίδας του μέσου Έλληνα. Ήταν τέλος ο αρχιτέκτονας της Μεγάλης Ιδέας του Ελληνισμού μέσα στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες.

Εγώ προβάλλω και ξεχωρίζω τους δύο προαναφερθέντες πρωθυπουργούς διότι κατά τις θητείες τους πραγματοποίησαν επιτεύγματα σημαντικά και ελπίζω ότι αξίζουν την τιμή της προβολής.
Κλείνω το εισαγωγικό αυτό σημείωμα, αρκετά μεγάλο, ως μη όφειλα, με μια προσωπική διαπίστωση. Έχω παρατηρήσει εδώ και χρόνια σε γραπτά κείμενα ή σε προσωπικές συζητήσεις μια απαξιωτική ή περιφρονητική τάση προς ορισμένους καταξιωμένους πολιτικούς με βεληνεκές σε ελληνικό και ευρωπαϊκό τουλάχιστον επίπεδο. Η απαξιωτική αυτή ενέργεια δυστυχώς περνάει στο λαό η φθοροποιός φράση: Όλοι ίδιοι είναι ή μαζί τα φάγαμε. Παρά το γεγονός ότι οι επιτυχημένοι αυτοί πολιτικοί ηγέτες θεωρούνται και αναγνωρίζονται ως κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες.

Συγκεκριμένα έχει πέσει στην αντίληψή μου ένα τρανταχτό παράδειγμα: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Η ιστορική, πλούσια και επιτυχημένη διαδρομή αυτού του Μεγάλου Πολιτικού Ανδρός, που ενσάρκωσε την Μεγάλη Ιδέα, αμφισβητήθηκε, απαξιώθηκε, προδόθηκε, αναθεματίστηκε και δέχτηκε δύο απόπειρες δολοφονίας: στο Παρίσι το 1920 και στη Λεωφόρο Κηφισίας το 1933.
Αυτόν τον Βενιζέλο που παρέλαβε την «μικράν και έντιμον Ελλάδα», την Ελλάδα της Μελούνας (Σαραντάπορο), που με τους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους 1912 – 13 ενσαρκώνονται την «Μεγάλη Ιδέα» διπλασίασε την Ελλάδα σε έκταση και πληθυσμό.
Αυτόν τον Βενιζέλο που δημιούργησε την Ελλάδα των 5 θαλασσών και των 2 Ηπείρων, απαξιώνουν ορισμένοι. Την προσωπικότητα του Μεγάλου Πολιτικού Ανδρός.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Σπανός Γεώργιος