Μαγαζάκι με λουκουμάδες

Παρασκευή, 10 Ιανουάριος 2020 17:16 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Ημέρες γιορτινές και ο δημοσιογράφος της τηλεόρασης μας συνέδεσε με Έλληνες της Αυστραλίας. Όλοι τους ήσαν χαρούμενοι, γελαστοί, αισιόδοξοι, ευχαριστημένοι. Οι ευχές τους αυθόρμητες και θερμές. Όλοι με τον καλό λόγο στο στόμα. Από κανέναν παράπονο, μεμψιμοιρία, πίκρα. Και φυσικά όλοι τους νοσταλγούσαν και πονούσαν για την πατρίδα, την Ελλάδα. Ευτυχισμένοι πραγματικά. Ένας μάλιστα είπε και κάτι παραπάνω, που σαν τελείωσε με έβαλε σε σκέψεις. Είπε πως στη μακρινή Αυστραλία πήγε πριν εξήντα (60) τόσα χρόνια ο παππούς του. Στην αρχή δούλευε σε εργοστάσιο, όμως σιγά σιγά και αφού μετά από λίγα χρόνια μάζεψε λεφτά, άνοιξε ένα μαγαζάκι με λουκουμάδες, ʺπου συνεχίζουμε να το δουλεύουμε εμείς μέχρι σήμεραʺ. Κάνουμε λουκουμάδες με ζάχαρη, με μέλι, διαφόρων ειδών και άλλα γλυκά, αλλά προπαντός λουκουμάδες.
 -Είστε ευχαριστημένοι; Τα βγάζετε πέρα; ήταν η επόμενη ερώτηση του δημοσιογράφου. Και η απάντηση:
 -Δόξα τω Θεώ. Δεν είμαστε πλούσιοι, είμαστε όμως πολύ ευχαριστημένοι μ’ αυτά που βγάζουμε. Ζούμε τις οικογένειές μας συντηρητικά βέβαια και χωρίς σπατάλες, αλλά είμαστε πολύ καλά. Βρισκόμαστε κιόλας οι πατριώτες, χορεύουμε, τραγουδάμε. Μαζεύουμε και χρήματα και χρονιά παρά χρονιά επισκεπτόμαστε και την πατρίδα που ποτέ δεν την ξεχνάμε. Το μυαλό μας είναι συνέχεια στην Ελλάδα… Και οι φωνές τους χαμηλές σαν προσευχές. Ζύγιζαν τα λόγια τους και ζούσαν λες σε δικό τους μαγικό κόσμο.
 Όταν τελείωσε σκέφτηκα γιατί οι άνθρωποι αυτοί, οι Έλληνες της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας, του Καναδά, της Αμερικής είναι διαφορετικοί από μας και φυσικά περισσότερο Έλληνες; Ερώτημα που πάρα πολλές φορές έχει τεθεί, πολλούς απασχολήσει και έχουν δοθεί διάφορες απαντήσεις.
Σήμερα όμως μετά την εκπομπή κι απ’ όσα είδα και άκουσα και τά ’φερα όλα στο νου, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είναι γιατί - θα το ειπώ μονοκοντυλιάς - δεν μπήκε μέσα στο αίμα αυτών των ανθρώπων το σαράκι, η αρρώστεια, το δηλητήριο του κομμουνισμού. Και δεν πιστεύω η ιδεολογία αυτή, ως ʺσύστημα εξοντώσεως των αντιπάλωνʺ, όπως όριζε τις ιδεολογίες ο Ι.Ν.Θεοδωρακόπουλος, προσέβαλε τόσο πολύ το αίμα οποιουδήποτε άλλου λαού πάνω στον πλανήτη όσο τους Έλληνες, οι οποίοι δεν είναι ικανοποιημένοι με τίποτα.
Μετά άκουσα και τον ηγέτη του κομμουνιστικού κόμματος. Τί έλεγε ο άνθρωπος! Αντί να βγει μέρες που είναι και να ειπεί δυο ευχές γκαρδιακές, αυτός μιλούσε για το εργατικό κίνημα και ότι πράπει να γιγαντωθεί, για να υπάρξει ισότητα, δικαιοσύνη, ίση κατανομή του πλούτου, να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Μιλούσε για ανισομερή κατανομή, φτωχοποίηση, κοινωνία των δύο τρίτων. Και το χειρότερο υποκρινόταν κι αυτός και οι άλλοι παράγοντες εξουσίας ότι συμμετείχε στα πάθη της Ελλάδος και της Γης ολόκληρης. Κι ένα σωρό άλλες βλακείες, όπως πάντα, με χειροκροτήματα προμαγειρεμένα. Και κανείς δεν του είπε : Μα, επί τέλους, τί λες άνθρωπε; Ποιά ισότητα; Πού είδες την ισότητα; Μήπως εκεί που εφαρμόστηκε ο κομμουνισμός ή την είδες πουθενά και πότε μέσα στην Ιστορία; Μήπως τη βλέπεις στη φύση; Εδώ, η φύση, το ένα τόφτιαξε λεοντάρι, το άλλο γουρούνι, το άλλο σκορπιό, κόμπρα. Και επί τέλους ποιος σου είπε πως αν θα υπάρξει θα είναι και καλό;
Και τους Έλληνες της Αυστραλίας, της Αμερικής, του Καναδά τους ακούς και κανείς τους δεν μιλάει ποτέ έτσι. Δεν μισούν τους πλούσιους, δεν τά ’χουν συνέχεια με το κεφάλαιο, δεν παραπονιούνται. Αντίθετα είναι ικανοποιημένοι και ισορροπημένοι που δεν είμαστε εμείς, οι οποίοι συνεχώς μεμψιμοιρούμε, κατηγορούμε, γκρινιάζουμε. Ως και το χαμόγελό μας είναι κοκκαλωμένο και έτοιμοι να καταδικάσουμε όλοι τους πάντες και τα πάντα. Η συμπεριφορά μας παντού απαράδεκτη. Από το δρόμο που κινιόμαστε μέχρι την κριτική μας για τα πολιτικά πρόσωπα ʺπου όλοι τους τά ’καναν μαντάραʺ. Και πάν’ απ’ όλα ο Έλληνας φανατίζεται. Και είναι ο φανατισμός ο τύραννος του ανθρώπου, όπως λέει ο στοχαστής Φ. Βαρέλης.
Ωραία, φίλε, να πιστεύεις ό,τι θέλεις και να ειπείς τη γνώμη σου. Από κει και πέρα όμως και επέτειος του τάδε γεγονότος, επέτειος του δείνα, του Πολυτεχνείου, του Γρηγορόπουλου, γιατί ήρθε ο Κλίντον, η Μέρκελ… και καίμε την Αθήνα στήνοντας λαϊκά δικαστήρια και χιλιάδες αστυνομικοί μήπως και προλάβουν κάτι να μην καταστραφεί. Να κάψουν όσο γίνεται λιγότερα καταστήματα, αυτοκίνητα, τρόλεϊ, οι οργισμένοι, οι αναρχοαυτόνομοι. Και κανένας λογικός άνθρωπος δεν βγαίνει μια φορά να ειπεί την αλήθεια, δεν σηκώνει το ανάστημά του. Να ειπεί από πού κι ως πού εσείς γίνατε δημοκράτες, είστε δημοκράτες; Εσείς βρήκατε τη Δημοκρατία; Αλλά όλοι τους ακολουθούν την ίδια γραμμή. Οι μεν φωνάζουν, οι δε, δειλοί, προσπαθούν να κρατήσουν ισορροπίες στην παράνοια. Και όλοι μαζί
Κοράκια απ’ τη μια
και γύπες απ’ την άλλη
Αριστερά και Δεξιά
εμπάθεια και κραιπάλη,
λέει ο Βασίλης Αγγελικόπουλος. Και σε όσα πάνελ μετέχουν πολιτικοί δεν συζητούν, αλυχτούν.
Και οι Έλληνες της Αυστραλίας δεν κλαίνε, δεν παραπονούνται, λυπούνται μόνο για το κατάντημα της Ελλάδος. Κι εμείς κουβεντιάζουμε μήνες αν πρέπει να τους διευκολύνουμε να ψηφίζουν από ’κει που ζουν.
Παλιότερα οι άνθρωποι δεν έκλαιγαν για τη φτώχεια τους, τις δυσκολίες της ζωής, αλλά στέκονταν ολόρθοι στα μετερίζια της και την αντιμετώπιζαν γενναία. Και ήσαν όλοι νικητές. Κανένας δεν λιποτακτούσε, δεν κιότιζε. Και τα πολλά τους βάσανα τα σκέπαζε ο καλός ο λόγος πού ’βγαινε απ’ την καρδιά τους.
Σήμερα συναντάς τον άλλον, τον ρωτάς τί κάνει και η απάντηση είναι ʺστον αγώναʺ. Παλιότερα οι άνθρωποι έλεγαν ʺδόξα τω Θεώʺ. Ποτέ ʺστον αγώναʺ στον οποίο ήσαν όλοι. Ούτε ʺαδικίαʺ ʺγι’ άλλους είναι η ζωήʺ κι άλλα τέτοια. Ο καθένας είναι με τη μοίρα του και το ξέρανε χωρίς να παραπονούνται. Αυτό το κλάμα του Έλληνα μαζί με οργή, που όλο το γυρίζει στην πολιτική και μας κόψανε τούτο, εκείνο και να κλαίμε ότι είμαστε οι αδικημένοι του κόσμου και βογκάμε λες και μας δίνουν στην πλάτη μαχαιριές, δεν υπήρχε ποτέ στον Έλληνα. Και ας ήσαν και τότε τα προβλήματα αφαντάστως δυσκολότερα.
Στον αγώνα. Μα και οι πλούσιοι στον αγώνα είναι. Πόσο εύκολο το θεωρείς να διευθύνεις ένα μεγάλο εργοστάσιο, μια εταιρεία ή δέκα (10) ξενοδοχεία; Αυτοί λοιπόν εφ’ όσον αντέχουν και κάνουν τα επαγγέλματα αυτά και δίνουν και σ’ άλλους δουλειά, τους βγάζω το καπέλο. Πολύ δε περισσότερο δεν τους ζηλεύω. Δεν είναι οι άνθρωποι που πίνουν το αίμα του λαού. Εύκολο είναι να παίζεις μ’ αυτά τα μεγαθήρια και την εξουσία, όπως άλλοι παίζουν με τα πούλια στο τάβλι; Το ίδιο είναι ο άνθρωπος με απέραντο ορίζοντα και υψηλούς στόχους και οι άλλοι με χαμηλά όνειρα; Ύστερα αυτή είναι η ζωή. Αλήθεια πώς ορισμένοι δεν τη φιλοσοφούν αλλά με το παραμικρό το γυρίζουν στους σκατοηρωϊσμούς:
Και βλέπουμε τα κράτη που δεν πάτησε ο κομμουνισμός να είναι τα πιο ήρεμα. Τα Σκανδιναβικά, οι Κάτω Χώρες, η Αγγλία, η Αμερική. Που δεν είχαν φανατισμούς, κομμουνιστικά κόμματα. Αντίθετα μάλιστα, όπου δεν μπήκε ισχυρό κομμουνιστικό κόμμα προόδευσαν, κάνανε ωραίες δημοκρατίες. Ακόμα και η Ρωσία που είχε ισχυρό κομμουνιστικό κόμμα, μου φαίνεται είναι αδύνατο τελικά να κάνει δημοκρατία. Και η Ελλάδα πιστεύω πως ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία. Δεν είμαστε άξιοι της δημοκρατίας. Μας αρέσει νά ’χουμε πάνω μας έναν δυνάστη. Τελικά είμαστε λαός ανώμαλος. Όσο για τους Έλληνες του εξωτερικού βρέθηκαν σε κατάλληλα μέρη. Η παραβολή του σπορέως του Χριστού είναι μέγα μάθημα. Γιατί ο σπόρος θέλει και κατάλληλο έδαφος για να προκόψει, και στη Ελλάδα δεν φυτρώνει γιατί είναι τσιμέντο από κάτω η Ελλάδα και δεν φυτρώνει τίποτα. Ούτε έφυγε κανένας αφ’ ότου επικράτησε ο κομμουνισμός να πάει στη Ρωσία και να προκόψει. Έβγαλε σύνταξη; Στην Αυστραλία όμως, στη Νέα Ζηλανδία, στον Καναδά; Άχρηστο μέρος δυστυχώς η Ελλάδα όπως την έχουμε καταντήσει. Τσιμέντο.
Και οι Έλληνες της Αυστραλίας αν έμεναν εδώ, θα ήσαν άχρηστοι Ελληναράδες σαν όλους μας. Και τώρα νοσταλγούν την Ελλάδα γιατί ζουν σε ένα κλίμα υγιές χωρίς φανατισμούς, ενώ εμείς εδώ σκοτωνόμαστε. Εκεί όλες οι φυλές, όλες οι θρησκείες και ομονοούν. Εμείς εδώ λαός ομοιογενής και τρωγόμαστε. Και φαίνεται καθαρά πως εκείνοι που προσπάθησαν ν’ αλλάξουν την τύχη της Ελλάδος αποτύχανε όποιο δρόμο κι αν διάλεξαν. Κι ο γείτονας απέναντι φωνάζει, γιατί έγινε δυνατός. Οχύρωσε το κράτος του και φωνάζει, και φωνή έχει ο δυνατός. Ας φροντίζαμε κι εμείς να κάνουμε το κράτος μας δυνατό. Κι αυτά φέρνουν μεγάλο πόνο.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα