Ο καημός του Ισοκράτη

Σάββατο, 30 Νοέμβριος 2019 10:42 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Τα είπαμε πάλι με το φίλο. Δική του ιδέα το σημερινό.

Έβλεπα στην τηλεόραση τον τενίστα. Έβλεπα κι άκουγα: «Στην κορυφή του κόσμου». «Ο βασιλιάς». «Ο παιχταράς». «Ο Στέφανος ο λεοντόκαρδος». «Αποθέωση». «Έγραψε ιστορία». «Μύθος». «Ο νέος βασιλιάς». «Ο πλανήτης υποκλίνεται στο Στέφανο». «Ο καινούριος Μέγας Αλέξανδρος μαζί με τη μικρή Σάκκαρη». «Το ξανθό αγόρι με τα σγουρά μαλλιά που θυμίζει αρχαίο Έλληνα». «Καινούριο αστέρι». «Ένας νέος θεός προς μίμηση φάνηκε στον κόσμο κι έδωσε ελπίδες σε νεολαία αποπροσανατολισμένη» κλπ. κλπ. κλπ.

Κι απόκοντα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. (Αυτός όπου πάει, ό,τι και να γίνει όλο μιλάει. Τόσο που στα λόγια του κανένας πια δεν δίνει σημασία.) «Απέδειξες τί σημαίνει Ελλάδα». (Αλοίμονό μας! Ελλάδα λοιπόν σημαίνει Τσιτσιπάς. Αποδεδειγμένο κατά τον κ. Πρόεδρο. Και η δήλωση γίνεται ως και γελοιογραφία στις εφημερίδες). Και πρωθυπουργός και αρχηγοί κομμάτων και υπουργοί αθλητισμού και άλλοι. Και: «Στους ρυθμούς του Τσιτσιπά ολόκληρη η Ελλάδα». Και συνεντεύξεις του «μεγάλου Έλληνα ήρωα», όλες στα αγγλικά. (Πουθενά ο τενίστας δεν μίλησε ελληνικά). Και οι αποδοχές του αυξήθηκαν κατά το τελευταίο εξάμηνο κατά 6,5 εκατομ. δολλάρια σε ένα παιδί 21 ετών. Κι αυτά από σοβαρούς υποτίθεται τηλεοπτικούς σταθμούς και εφημερίδες, όχι αθλητικές και κορυφαίους πολιτικούς που εκμεταλλεύονται τα πάντα.

Μετά τον τενίστα ο νους - το σκηνικό μέσα μου είχε ήδη απλωθεί - πήγε σε ποδοσφαιριστές, μπασκετμπολίστες, αρσιβαρίστες, μποξέρ, σκοπευτές, άντρες και γυναίκες με αεροβόλα όπλα, αθλητές του πιγκ πογκ, ακόμα και σε εκφωνητές αθλητικών ειδήσεων, που κατέλαβαν ή κατέχουν και σήμερα υψηλούς θώκους στο Εθνικό Κοινοβούλιο ή το Ευρωκοινοβούλιο, χωρίς κανένας να προσφέρει το ελάχιστο. Λειτούργησαν απλώς ως δολώματα για να επικρατήσουν τα κόμματά τους. Χώρια ο πακτωλός των χρημάτων που έλαβαν πριν καταλάβουν τα υψηλά αυτά πολιτικά αξιώματα.

Σγαρλώντας τη μνήμη (σγαρλώ ή σγαρλίζω = αναμοχλεύω, ανακατώνω, ερευνώ, ψαχουλεύω, ερεθίζω) βγαίνουν ενδεικτικά μόνον ονόματα: Ανατολάκης, Φασούλας, Τσώχος, Άρια Αγάτσα, Καραμανλή, Πύρρος Δήμας, Ζαγοράκης, Παταβούκας, Κορακάκη κ.α. Που συμπληρώνουν ομάδες άρσης βαρών και αθλητές του κλασικού αθλητισμού πλην τίγκα στη ντόπα. Ακόμα ηχεί στ’ αυτιά μας το ʺκάτσε κάτω απ’ τη μπάραʺ, που σάρωνε μετάλλια για να αποδειχθεί ότι δίχως ναρκωτικά οι αρσιβαρίστες μας ήσαν κωλοφυσούνες. (Φυσούνα = φυσερό. Κωλοφυσούνα = άνθρωπος αδύνατος, άταρος). Τις μπάρες σήκωναν τ’ αναβολικά. Ενώ τον Κεντέρη τον κάναμε πλοίο κι αεροπλάνο, την Κορακάκη αξιωματικό γιατί έριξε με το αεροβόλο πιστόλι, βάρεσε κέντρο ʺκι είναι και στο στοιχείο τηςʺ κατά τον διορίσαντα υπουργό Καμμένο, παίχτη του καζινό, αιωνία του η μνήμη. Σε άλλους δώσαμε θέσεις στη Σχολή Ικάρων, στο Λιμενικό, την Αστυνομία, την Πυροσβεστική, άξιζαν δεν άξιζαν.

Και που να μεταφερθεί κανείς στα εκατομμύρια, τα δισεκατομμύρια που κερδίζουν οι ποδοσφαιριστές γιατί βαράνε καλά τη μπάλα - άλλοι ʺμάγοι αυτοίʺ. Ο Ρονάλντο έχει λέει είκοσι (20) πανάκριβα αυτοκίνητα, από Ρόλς Ρόις και πάνω, κότερα, σπίτια παντού στον κόσμο, ιδιωτικό αεροπλάνο και αμείβεται με 80.000 € την ημέρα. Ή με 2,5 εκατομ. € το μήνα. (Ποιός εφοπλιστής ή πετρελαιάς τα βγάζει; Ο Ωνάσης στις δόξες του δεν έβγαζε τόσα.) Όταν δε ήρθε το περασμένο καλοκαίρι στη Μεσσηνία - ξενοδοχείο Κόστα Ναυαρίνο -όπως ανέφερε η βρετανική Sun άφησε φιλοδώρημα 17.800 λίρες ή 20.000 € στο προσωπικό του ξενοδοχείου που ασχολήθηκε για να κάνει πιο ευχάριστη τη διαμονή του. (Λακωνικός Τύπος 24.7.18 και τίτλος ʺτο χρυσό φιλοδώρημα του Ρονάλντο στη Μεσσηνίαʺ).

Και χορός εκατομμυρίων και λύσσα και πόσα χαρίστηκαν στην τάδε ποδοσφαιρική ομάδα, ποιος ξεπέρασε τον άλλον στα εκατομμύρια, γιατί με μια κλωτσιά η μπάλα μπήκε στο πλεχτό. Και σόου μπιζ όπως τα λένε. Και περιστοιχίζονται από γυναίκες που για τίποτ’ άλλο δεν προσπάθησαν στη ζωή τους παρά πώς θα φτιάξουν σώμα προς οφθαλμοπορνείαν προοριζόμενο. Και να οι αθυρόστομες τηλεοράσεις (αθυρόστομη = κοινό στόμα χωρίς θύρα και θυρόφυλλα, δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω), τα προπαγανδοφωνεία και λοιπά πανάκριβα κουτσομπολευτήρια. Σε συζητήσεις δε, λες και οι άνθρωποι είναι παντελώς κενοί, αφού οι πιο σοβαρές είναι για ποδόσφαιρο, γκόμενες, αυτοκίνητα.

Ξαφνικά το σκηνικό στο μυαλό μου άλλαξε. Πρώτος πήδηξε στη σκηνή ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος φωνάζοντας πως είναι άδικο ʺνα προκρίνεται η ρώμη και όχι η ενάρετη γνώσηʺ, χωρίς να τον ακούει κανείς.

Μετά εμφανίστηκε ο τραγικός ποιητής Ευριπίδης ο οποίος έλεγε: ʺΜύρια κακά υπάρχουν στην Ελλάδα. Το μεγαλύτερο απ’ όλα όμως είναι το γένος των αθλητώνʺ. Και στο πρωτότυπο: ʺΚακῶν γὰρ ὄντων μυρίων καθ’ Ἑλλάδα, οὐδὲν κάκιόν ἐστι ἀθλητῶν γένουςʺ και αναρωτιόταν και ρώταγε κι εμάς. ʺΠοιός αθλητής, παλαιστής, δρομέας, δισκοβόλος, πυγμάχος, υπερασπίστηκε την πόλη των πατέρων του;ʺ Για να καταλήξει: ʺΤους άντρες τους σοφούς και τους ενάρετους πρέπει να στεφανώνουμε. Όποιον ενάρετον και φρόνιμον και δίκαιον λυτρώνει απ’ τα κακά την πόληʺ. (Ευριπίδης Αυτόλυκος. Ο Αυτόλυκος ήταν παππούς του Οδυσσέα, ο πατέρας της μάνας του της Αντίκλειας, απ’ τον οποίον ο Οδυσσέας κληρονόμησε την πονηριά). Αλλά κι αυτός ʺφωνή βοώντοςʺ. Σα να μην υπήρξε, να μη μίλησε ποτέ. Και πόσο βαρειά σταράτα λόγια!

Τρίτος εμφανίστηκε αναστενάζοντας ο μεγάλος διδάσκαλος Ισοκράτης που με καημό έλεγε: ʺΤῶν μὲν ἀθλητῶν δὶς τοσαύτην ῥώμην λαβόντων οὐδὲν ἂν πλέον γένοιτο τοῖς ἄλλοις, ἑνὸς δ’ ἀνδρὸς εὖ φρονήσαντος ἅπαντες ἂν ἀπολαύσοιαν οἱ βουλόμενοι κοινωνεῖν τοῖς ἐκείνου διανοίαςʺ. (Δύο φορές τόση δύναμη κι αν αποκτήσουν οι αθλητές, οι άλλοι δεν θα είχαν να κερδίσουν τίποτα παραπάνω. Αντίθετα αν κι ένας μονάχα άνθρωπος σκεφτεί σωστά, όλοι θα ήταν δυνατόν να ωφεληθούν, όσοι θα ήθελαν να γευτούν τη γνώση εκείνου).

Ωραία, λέει εδώ ο Ισοκράτης, μπράβο και σας χειροκροτούμε εσάς τους αθλητές, σας τιμούμε. Αλλά, βρε παιδί μου, δεν θα έπρεπε να τιμούμε κι άλλους ανθρώπους; Αυτούς που κοπίασαν για το κοινό καλό και για τους οποίους δεν υπάρχει καμμιά διάκριση; Κι εδώ βλέπουμε καθαρά ότι ο Ισοκράτης και οι άλλοι εκφράζουν ένα μεγάλο παράπονο, έναν μεγάλο καημό.

Έτρεξε ακούμε κάποιος τα εκατό (100) μέτρα σε 9,8 δευτερόλεπτα. ʺΈσπασε το φράγμα των δέκα δευτερολέπτων.ʺ Ο Κεντέρης ή η Θάνου στις Γυναίκες. Εντάξει, καλώς και εύγε τους. Όμως ο Κεντέρης τί προσέφερε στην Ελλάδα; Που πέρα από τα μυθώδη ποσά που τον αμείψαμε, τον κάναμε ως και πλοίο και αεροπλάνο τον Κεντέρην, η Ελλάδα όχι μόνο δεν ωφελήθηκε ʺοὐδὲν πλέον τοῖς ἄλλοις γένοιτοʺ, αλλά αντιθέτως ο συγκεκριμένος κι άλλοι πολλοί την διέσυραν, αφού απεδείχθη ότι τις πρωτιές τις κέρδιζαν με αναβολικά και ψευτιές.

Εκείνοι όμως που ξενυχτούν χρόνια στα εργαστήριά τους, αναλώνουν τη ζωή τους, λιώνουν κυριολεκτικά και σώζουν όχι μόνο την πατρίδα τους αλλά την ανθρωπότητα, ʺἅπαντες ἂν ἀπολαύσοιανʺ, δεν τους τίμησε ποτέ κανείς. Η κοινωνία, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, τους έχει … γραμμένους. Πότε ένας έντιμος και ευσυνείδητος εργάτης, οικογενειάρχης, βιοπαλαιστής, πραγματική ηρωίδα γυναίκα, ένας που με τα χεράκια του κάνει θαύματα έλαβε αριστείο; Που δούλεψαν ως τα ογδόντα, δεν έβγαλαν ούτε την κατώτερη σύνταξη ή αν έβγαλαν 700 € τους φορολογείς; Τί φόρο πληρώνουν οι αληταράδες αθλητές;

Ντροπή, λέει στους συμπολίτες του κι όλη την ανθρωπότητα. Τους κάναμε θεούς πια τους αθλητές κι όλοι μιλούν γι’ αυτούς σα να μην υπάρχει άλλος κανείς. Τους δώσαμε λεφτά με το τσουβάλι, τους χρυσώσαμε, τους είπαμε μάγους. Επειδή ο ένας χτυπάει μια μπαλίτσα και ο άλλος απέναντι το ίδιο και ξανά απ’ την αρχή, και αυτό αποτιμάται σε 2,5 εκατομ. δολλάρια. (Τόσα πήρε ο Τσιτσιπάς για τον τελευταίο του αγώνα). Και μάγος ο ποδοσφαιριστής, γιατί έτυχε η μπάλα, με μια καλή κλωτσιά να βρει δίχτυα. Και τούτο μια δυο φορές το χρόνο. Ενώ αν ήταν μάγος θά’ πρεπε να την βάζει στα δίχτυα όταν θέλει κι όσες φορές θέλει. Από πού λοιπόν μάγος;

Συνταρακτικά πράγματα μας λένε οι αρχαίοι, χωρία των οποίων παραθέσαμε. Και γενικά όλοι τους στοιχίζονται στην ίδια γραμμή για ο,τιδήποτε κι αν μιλούν (σοφία, φιλία, πατρίδα, γονείς, αθλητές κλπ). Δὶς τοσαύτην ῥώμην λαβόντων λέει ο Ισοκράτης για τους αθλητές. Λαβόντων, όχι εχόντων. Κι εδώ είναι το κλειδί, το καρφί, στο λαβόντων. Δεν την έχουν τη ρώμη. Δεν είναι δική τους ούτε την απέκτησαν αλλά τους δόθηκε και την έλαβαν. Κι έκαναν ό,τι έκαναν κι έγιναν θεοί μόνο γι’ αυτό. Αφού, κατά τα λοιπά, οι πορνοαληταράδες αυτοί δεν ξέρουν να γράψουν ούτε τ’ όνομά τους κι όλοι εμείς προσκυνάμε τα είδωλά τους.

Κι αυτά τα λέει ο Ισοκράτης και οι άλλοι στην αρχαιότητα, που το μόνο βραβείο, η μόνη αμοιβή των αθλητών, μηδέ των ολυμπιονικών εξαιρουμένων ήταν ένα στεφάνι αγριλίδι κομμένο από το ιερό της Άλτεως και τις όχθες του Κλάδεω. Ή όταν γύριζε στην πόλη του γκρέμιζαν συμβολικά ένα κομμάτι από το τείχος. Στη δε Σπάρτη που δεν είχε τείχη, η αμοιβή του ολυμπιονίκη αθλητή ήταν ότι στον πόλεμο από κει και πέρα εμάχετο δίπλα στο βασιλιά. Και το Ολυμπιακό πνεύμα είναι πάνω από χρήματα, ιδεολογίες, Έθνη, Θρησκείες. Μπορεί για τον αθλητή ν’ ανέβηκε η σημαία της Χώρας του, να κρούονταν ο Εθνικός της ύμνος, να του κρέμασαν μετάλλιο στο λαιμό, να θαύμαζε ο κόσμος, να καμάρωνε κι ο ίδιος, αν όμως λείπει η αρετή δεν είναι Ολυμπιονίκης. Γιατί Ολυμπιονίκης σημαίνει αρετή. Γιατί ʺἥδ’ ἡ ἀρετὴ τόδ’ ἄεθλον ἀνθρώποισιν ἄριστονʺ, έλεγε ο Τυρταίος δηλαδή να ποια είναι η αρετή, ποιο το χρυσό μετάλλιο. Φανταστείτε τον Ισοκράτην και όλους τους αρχαίους τι θα έλεγαν σήμερα.

Αλήθεια, πού πάει αυτή η κοινωνία; Τί προσέφερε ή τί θα προσφέρει αυτός με το τένις; Και πρώτα πρώτα αυτό είναι άθλημα; Ένα παιχνίδι είναι και τίποτα περισσότερο. Το να γυμνάζεσαι το καταλαβαίνω. Θέλεις να παίξεις; παίξε αλλά χωρίς λεφτά, γιατί παιχνίδι είναι κάτι που δεν έχει χρήματα. Από τη στιγμή που γίνεται με χρήμα παύει να είναι παιχνίδι και καταντά τζόγος. Κι αυτό κι όλα τ’ άλλα όπως ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϋ, μποξ, αγώνες αυτοκινήτων, δεν είναι αθλήματα αφού ταυτίστηκαν με το χρήμα. Και πόσα λεφτά από πίσω! Δισεκατομμύρια. Και αγώνες στημένοι στο μποξ κι άλλού με διαφθορά χρήμασι των ανταγωνιστών και ο ηλίθιος κόσμος από κάτω στοιχηματίζει. Και σ’ ό,τι κανάλι γυρίσεις ο ʺβασιλιάςʺ, ο ʺήρωαςʺ, η ʺδόξαʺ. Και δεν βρίσκεται ούτε ένας δημοσιογράφος να πάει λίγο παραπέρα. Να ειπεί τα δισεκατομμύρια από πίσω μήπως είναι ύποπτα. Να στηλιτεύσει τα παράλογα, τη βρωμιά. Κι εμείς γι’ αυτά καμαρώνουμε, ενώ ο άλλος για να βγάλει εκατό (100) ευρώ υποφέρει. Ένας σοβαρός άνθρωπος να είπει δυο λόγια βαρειά, προσεγμένα, μετρημένα. Αλλά τρελαθήκαμε και μας φαίνονται τα τρελά φυσιολογικά. Μεγάλη λέξη το άθλημα, το άθλον (αθλέω), που σημαίνει τον αγώνα (ο αγών ήταν θεός), την άμιλλα, τη μάχη μακρυά απ’ το χρήμα. Και σήμερα δεν υπάρχουν πια αθλήματα. Κι ας μην καυχηθεί κανείς ποτέ πως υπήρξε αθλητής, πλην του πραγματικού φάρου Σπύρου Γιαννιώτη.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα