Με το σπαθί της αγάπης

Παρασκευή, 09 Αύγουστος 2019 20:41 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

«Ο νους μας συνέχεια στο κακό σαν την πυξίδα. Έτσι κατάντησε η ζωή μας»

«Θα πάω σιγά σιγά στο φτωχικό μου», είπεν ο γέροντας στην παντρεμένη κόρη του, που επέμενε να του στρώσει να κοιμηθεί στο σπίτι της το βράδυ εκείνο και να μη φύγει με τα πόδια για το διπλανό χωριό, το χωριό του. Που κοντά ήταν αλλά για γέρον άνθρωπο και νυχτιάτικα, όσο να το κάνεις δεν ήταν κι εύκολο. «Όχι. Θα πάω σιγά-σιγά τώρα που μπορώ», επέμενε, «να μη σας περιβαρώ».
Και σκέφτηκα: Πόσο γραδαρισμένο αυτό το «περιβαρώ». Όχι να σας στενοχωρώ, να σας αναστατώνω, να σας κουράζω, να σας γίνομαι βάρος (Βρέστε και βάλτε). Μία λέξη μόνο: περιβαρώ. Κι ο γέροντας ούτε γραμματική, ούτε συντακτικό, ούτε σχολειά, ούτε πανεπιστήμια, πτυχία και μεταπτυχιακά, ούτε τίποτ’ απ’ αυτά. Και χωρίς την αγωνία ή το άγχος του «γραμματισμένου» να το ειπεί σωστά. (Αν και σήμερα οι γραμματισμένοι δεν άγχονται με τέτοια). Λάθη όμως πουθενά. Κι αυτή κι αν είναι βαθειά φιλοσοφία! Η μεγάλη κουβέντα του απλού ανθρώπου που τη ρίχνει αναστενάζοντας. Κι είχε τόση γλύκα, τόση αγάπη, ήταν τόσο αληθινή η λέξη εκείνη του γέροντα.
Τελικά όλη η μεγαλοπρέπεια της ζωής κρύβεται σε κάτι μικρές αληθινές κουβεντούλες, μικρές ενέργειες, σε μία λέξη. Στο «περιβαρώ», στο «παθούμενος» («εγώ είμαι παθούμενος» όχι παθών) το έ-μορφα, το άχος και χιλιάδες άλλα. Σ’ αυτά και σε κάτι απλές ευχές όταν βγαίναν απ’ την καρδιά μας. Σε μία «καλημέρα», «καλησπέρα», «χαίρεται», «συγχαρητήρια», «να ζήσετε»… Σ’ ένα «περαστικά» που ήταν η ευχή του απλού ανθρώπου. Τόσο μόνον. Περαστικά. Που είναι και διαπίστωση και ευχή με τεράστιο νόημα. Γιατί αλλοίμονο αν κάτι δεν είναι περαστικό και διαβατάρικο. Και η ίδια η ζωή περαστική είναι και πρέπει να είναι, καίτοι πολλοί λίγοι τη σκέφτονται και τη μετρούν έτσι. Κι αλλοίμονο πάλι αν δεν ήταν περαστική, προπαντός η ζωή. Σταθήκαμε ποτέ να σκεφτούμε τη λέξη «περαστικά»; Για νάρθει τελικά το μεγάλο δώρο ο θάνατος, αυτός που δίνει νόημα στη ζωή. Γιατί αν δεν πέθαινε τίποτα δεν θα γεννιόταν και τίποτα. Θα είχαμε ένα ακατανόητο χάος. Και το μόνο που μας ανήκει είναι τα βάσανα του καθενός μας. Η μόνη ιδιοκτησία μας και κανείς απ’ αυτά δεν γλιτώνει. Όλα τ’ άλλα, ούτε καν οι χαρές, δεν μας ανήκουν. Αυτές για να είναι χαρές πρέπει να μοιράζονται. Τα βάσανα όμως δικά κατάδικά μας. Και τίποτα ωραιότερο από γέροντα ολιγόλογον, ήρεμον και γαλήνιον που βλέπει κοντά του το τέρμα. Εκεί βλέπει κανείς όλο το νόημα και τη ματαιότητα της ζωής. Εκεί μετριώνται όλα με ακρίβεια. Κι ο γέροντας βλέπει μακριά γιατί έχει βάθος η ζωή του. Και η μεγάλη ηλικία, η καταλληλότερη για να μάθεις πραγματικά και σε βάθος, ενώ η παπαγαλία είναι για τα παιδιά.
Η φιλοσοφία από μόνη της δεν αξίζει τίποτα. Μία κουβέντα όμως ενός απλού ανθρώπου την κατάλληλη στιγμή αξίζει μιλιούνια. Ενός χωρικού που την πετάει αναστενάζοντας, και μόνο γι’ αυτή, που λες και του ξέφυγε, τούπεσε απ’ την τσέπη, λες χαλάλι.
Και σκέφτομαι: ποιος απ’ τους μεγάλους καθηγητάς τους κολοσσούς σταμάτησε σε κάτι τέτοια; Στο «δόσις μικρή τε φίλη τε» που λέει ο Όμηρος στη Ναυσικά. Στο «ἐσθλοῖς οἱ δὲ κακοῖσι» (και στους καλούς και στους κακούς). Στο «ἦν δὲ λόγος οὐδεὶς τοῦ ἀπολυμένου» του Ηροδότου (Για τους σκοτωμένους ούτε μία λέξη. Ούτε μνήμα, ούτε μνημείο, ουτε μνημόσυνο. «Λόγος οὐδείς». Πόσοι άνθρωποι δεν χάθηκαν, σε πολέμους προπαντός χωρίς να χυθεί ούτ’ ένα δάκρυ). Στο «θανάτῳ θάνατον πατήσας». Που όλη η αλήθεια για την Ανάσταση είναι σ’ αυτόν τον στίχον. Μόνο με το θάνατο τα νικάμε όλα. Εκεί όλα τελειώνουν και οι πόνοι και οι φόβοι και οι αγωνίες και όλα. Η δημιουργία, η ύπαρξη γίνεται απ’ τον θάνατο. Το χώμα από μόνο του είναι ανόργανη ουσία, ένα πεθαμένο πράγμα και από μόνο του δεν θα δημιουργήσει κάτι. Αν όμως το βγάλεις στο φως (το αναποδογυρίσεις) και στο νερό και ρίξεις ένα σπόρο που θα πεθάνει, τότε ο θάνατος θανατώνεται και από το πεθαμένο σποράκι βγαίνει δεντρί που γίνεται θεόρατο. Και όλη η δημιουργία στηρίζεται πάνω σε κάποιο θάνατο. Κι αν ο Χριστός δεν επεσφράγιζε τη διδασκαλία του με το μαρτυρικό Του θάνατο δεν θα ήταν τίποτα. Με το θάνατο όμως ανέστη ο σπόρος που έριξε, αυτό που δίδαξε. Έτσι μόνο εννοώ την Ανάσταση.
Με κεντρίζουν αυτές οι φράσεις και χωρίς να το πάρω είδηση σκοντάφτω πάνω τους και σταματώ. Και λέω: Που είναι οι καθηγηταί, οι επιστήμονες να ειπούν: Εδώ παιδιά ξεκινάμε. Φέρτε ό,τι βιβλία και επιστήμονες θέλετε. Δουλέψτε όμως. Βάλτε κάτω το δικό σας μυαλό να γεννήσει. Κι εκεί ο καθηγητής θα ιδεί τη διαφορά απ’ την παπαγαλία. Διότι με την παπαγαλία δεν ξεχωρίζει κανείς. Όλοι παπαγαλίζουν, μπαίνουν στα πανεπιστήμια, εκεί το ίδιο πάλι και με παπαγαλία παίρνουν πτυχία. Και γέμισε ο κόσμος «επιστήμονες». Και τι είν’ ο Κύριος; Δικηγόρος, γιατρός, μηχανικός, ψυχολόγος, καθηγητής…
Από την άλλη όμως καθένας τα βλέπει μέσα απ’ τη δική του κριτική, το δικό του πρίσμα. Βλέπουμε τον κόσμο από μας προς εκείνον και δεν δεχόμαστε τον άλλον όπως είναι, με τις αδυναμίες του και να τον δικαιολογήσουμε. Έχει και ανθρώπους κακούς, προπαντός κακούς πιο πολλούς μεταξύ συγγενών. Και γενικά με τον άνθρωπο δεν μπορείς να βρεις δρόμο σωστό. Κι ο Χριστός γι’ αυτό πάλεψε. Να τον βρει. Να τα νικήσει όλα με την καλοσύνη.
Είναι περίεργο πως ο άνθρωπος αυτό το νοήμον και λογικό, όπως λέμε πλάσμα, που βρήκε θαυμαστά πράγματα στο διάβα της Ιστορίας του κι έφθασε ως εδώ, πώς δεν βρήκε τίποτ’ άλλο για να βελτιωθεί εκτός από τιμωρίες, ποινές δικαστήρια, αστυνομίες, δικαστές, εξουσίες, στρατούς, αφορισμούς, απειλές. Κι έστησε μια ανάλγητη αρπαχτική μηχανή που τη συναρμολόγησαν εγκέφαλοι-συμμορίες για να αποχτήσουν δύναμη. Που δουλεύει και πίσ’ απ’ τα γρανάζια της ακούγονται τα ύπουλα γέλια των αφεντικών γεμάτα ικανοποιητικό παραλήρημα.
Και μόνο το παλληκάρι ο Χριστός είπε ότι η μόνη λύση είναι μία. Με το σπαθί της αγάπης σε όλους. Άλλο όπλο δεν υπάρχει και για τον φίλο και για τον εχθρό. Κι αυτό το όπλο είναι ακαταμάχητο, ανυπέρβλητο, παντοδύναμο, πυρηνικό. Αυτή η μεγάλη φιλοσοφία η λυτρωτική. Για να ζήσουν οι άνθρωποι ανθρωπινά, αρμονικά, απαλλαγμένοι οριστικά από τις αγωνίες και την πάλη με τις χίλιες μορφές της.
Κανείς δεν ανέλυσε τον Χριστό σαν φιλόσοφο. Τη φράση του π.χ. «ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος βαλέτω λίθον». Μόνο με την αγάπη να τα βγάλεις πέρα. Η γροθιά δεν είναι λύση. Αυτόν που σε πυροβόλησε δεν είναι λύση να τον πυροβολήσεις. Που σού ’βγαλε το μάτι να βγάλεις και το δικό του. Που σε συκοφάντησε να τον συκοφαντήσεις και να τον διαβάλεις… Να γιατί ο Χριστός τον μωσαϊκόν Νόμον τον κουρελιάζει κυριολεκτικά κι ας είπε «οὐκ ἦλθον καταλῦσαι τὸν Νόμον ἀλλὰ πληρῶσαι». Επί της ουσίας τον κουρελιάζει, τον ακυρώνει στο σύνολό του. Κι αυτό που είπε («οὐκ ἦλθον καταλῦσαι ἀλλὰ πληρῶσαι») δεν ήταν τίποτ’ άλλο από σχήμα λόγου. Γιατί τί σχέση έχει το «ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ» με το «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» και περισσότερο με το «ἀγαπᾶτε καὶ τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους;» Και ποιος είναι ο Νόμος του Χριστού ο υπέρτατος, μας το λέει ο ίδιος. Την έννοια του Νόμου δηλ. την ορίζει ο ίδιος. Και δεν είναι άλλη από το: «Ὅ δ’ ἂν ἠθέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι ποιεῖτε καὶ αὐτοῖς ὁμοίως. Οὗτος γάρ ἐστιν ὅλος ὁ Νόμος καὶ οἱ προφῆται». Να ποιος είναι ο Νόμος. ΟΧΙ ο Μωσαϊκός. Πόσο καθαρότερα να μας πει ποιον Νόμον εννοεί;
Μόνο με την αγάπη λοιπόν. Όχι αγάπη σε ποικιλίες. Αλλά χωρίς όρους και όρια. «Καὶ τοὺς ἐχθροὺς «ὑμῶν»… Ασύλληπτο. Τόλμα να αγαπήσεις τον διπλανό σου. Να ο Θεός έφτασε. Και τον παραπέρα και τον πιο πέρα. Και τα δέντρα και τα φυτά όλα. Τα ζώα κι όλα τα πουλιά. Τα μικρά και τα μεγάλα… Γέμισε η πλάση Θεό. Και «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί». Αυτή η υψηλή και τρισμέγιστη διδασκαλία με την οποίαν όχι μόνο δεν ασχολήθηκε κανένας σοβαρά αλλά κι όσοι ασχολήθηκαν τη διαστρέβλωσαν, την παραποίησαν σκοτώνοντας στ’ όνομα Του.
Είναι γνωστός ο ύμνος της Αγάπης του Απ. Παύλου. «Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον». Πραγματικά μέγας ύμνος. Ταυτόχρονα όμως ο ύμνος αυτός της Αγάπης του Παύλου είναι γροθιά στα στομάχια των Χριστιανών. Δεν πα να πέσετε στη φωτιά, να σκοτωθείτε, να θυσιαστείτε για την πίστη, αν δεν έχετε αγάπη δεν είστε τίποτα. Το είπε ποτέ κανείς αυτό; Γιατί τί σχέση έχουν οι σημερινοί Χριστιανοί με τον ύμνο του Παύλου;
Η δύναμη λοιπόν και τα φτερά για να ξεφύγει η ανθρωπότητα απ’ τα δεινά η Αγάπη. Να ξεφύγει απ’ τη θεολογία, τη βλακεία, την ηλιθιότητα όπως την ξέρουμε και τη βλέπουμε σήμερα ασκώντας την καθένας κατά το συμφέρον του.
Οπωσδήποτε ωφέλιμο και σοβαρό μάθημα η διδασκαλία του Χριστού. Κι έπρεπε να διδάσκεται ως βαθειά φιλοσοφία, κατανοητή και απλή και με παραδείγματα για νάχει και απτά αποτελέσματα.
Δυστυχώς όμως τον Χριστό, τον μέγιστον των φιλοσόφων όλων των εποχών - τόσο μεγάλος ώστε φτάνει το θεϊκό - τον άρπαξαν οι θρησκείες κι έγινε αυτό που βλέπουμε. Ενώ η αγάπη είναι το σωτήριο μέτρο όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων. Το ανίκητο σπαθί, ωφέλιμο και αληθινό που ανοίγει τα μάτια από το μίσος που μας τυφλώνει. Από το φαγωμό όλων των ανθρώπων κι ο ένας με τον άλλον είναι εχθροί δίχως λόγο. Όλα τα κακά, εγωϊσμοί, μίση, υποκρισίες μόνο μ’ αυτό νικιώνται. Με το σπαθί της αγάπης.
Αν παίρναμε απόφαση να σταματήσουμε αυτή τη φθορά, αυτή την τραγωδία που μας δέρνει και που ως κι ο Θεός αν ήταν συγγραφέας δεν θα μπορούσε να διεκτραγωδήσει.
Μόνο με την Αγάπη λοιπόν. Με το σπαθί της Αγάπης. Καλές διακοπές. Χρόνια πολλά για τη γιορτή της Παναγίας, «το Πάσχα του καλοκαιριού».

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Κυρ
Το κλίκ της ημέρας
του Κυρ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα