Ο κληρονόμος κι ο λύκος

Το παραμύθι της εβδομάδας στον «Λακωνικό Τύπο»

Παρασκευή, 07 Ιούνιος 2019 12:21 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Ο κληρονόμος κι ο λύκος

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κληρονόμος. Κληρονόμησε έναν λύκο κι ένα κάστρο. Ζούσε ευτυχισμένος στην κορυφή ενός βουνού. Περνούσαν τα χρόνια κι άρχισε να νιώθει μοναξιά. Ήθελε να αποκτήσει φίλους. Όσοι έφταναν κοντά στο κάστρο, άκουγαν τη φωνή του λύκου κι έφευγαν. Μια μέρα είδε κι απόειδε, δεν άντεχε άλλο, ανοίγει την πόρτα του κάστρου και μαζί με τον λύκο δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει.

Φτάνει σε ένα ποτάμι. Ο λύκος δεν είχε ξαναδεί ποτέ του τόσο νερό. Μόλις το βλέπει, πέφτει μέσα, αρχίζει να πίνει, να πίνει νερό διψασμένος καθώς ήταν. Εκεί που έπινε όμως, τον παίρνει το ποτάμι. Μόλις το βλέπει ο κληρονόμος, δεν χάνει καιρό πέφτει στο ποτάμι κι εκείνος. Αλλά του κάκου, ο λύκος χάθηκε. Ο κληρονόμος βγαίνει έξω και δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει και πάει στο πιο κοντινό χωριό. Το και το, τους λέει. Ξεκινούν αμέσως και πάνε στο ποτάμι. Δώδεκα άντρες κι εκείνος κι από πίσω όλο το χωριό ψάχνουν. Ψάχνουν από εκεί, ψάχνουν από δω μα τίποτα. Εκείνος κλαίει και χτυπιέται. Λύκος δε βρέθηκε. Με τα πολλά γυρίζουν στο χωριό, οι γυναίκες τους ρωτάνε: “Τι έγινε;”. Το και το, τους λένε. Μια γριά που ήταν σοφή τους λέει.

Αν δε βρείτε απόψε τον λύκο,
θα ‘χετε χάσει όλοι τον κρίκο.

Τι να κάνουν, δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν. Φτάνουν στην άκρη του ποταμού. Έψαχναν να βρουν τώρα τον λύκο και τον κρίκο. Αλλά ποιον κρίκο; Δεν έβρισκαν τίποτα. Ήταν κατάκοποι κι απογοητευμένοι και ξαφνικά τι να δουν; Εκεί που κάθισαν να ξαποστάσουν, να βγαίνει ένα θεόρατο φεγγάρι τόσο μεγάλο, που έδενε τη μέρα και τη νύχτα σαν ασημένιος κρίκος. Και πάνω απ’ το φεγγάρι ακούγεται ένα ουρλιαχτό. Και το φεγγάρι ανέβαινε μαζί με το ουρλιαχτό. Όλοι κατάλαβαν.

Το φεγγάρι πάει και στέκεται στο κάστρο, που ήταν στο ψηλότερο σημείο του βουνού. Κινάνε όλοι μαζί, γυναίκες άντρες και παιδιά και πάνε στο κάστρο. Δε βλέπουν τον λύκο  μες στο κάστρο αλλά ακούνε τη φωνή του. Σαν το φεγγάρι να τον άφησε ή να τον πήρε μαζί του και να συνέχισε και να ακούγεται η ηχώ του.

Πρώτη φορά στο κάστρο βρέθηκε τόσος κόσμος. Η φωνή του λύκου ένιωθε σαν χάδι την παρουσία των ανθρώπων και σταματούσε. Όταν κάποιοι έφευγαν, ούρλιαζε. Το νέο ακούστηκε στα πέρατα του κόσμου. Κάποιοι αποφάσισαν τότε να μείνουν στο κάστρο, να φροντίζουν τη φωνή του λύκου. Και πολλοί είναι εκείνοι που πήγαιναν εκεί. Και κάθε φορά που βλέπουν το φεγγάρι κάνουν μια ευχή:
    
Όποιος δε βρει τον λύκο
θα χάσει για πάντα τον κρίκο.

Και η φωνή του λύκου ακούγεται, από τότε, μόνο όταν κάποιος φεύγει. Και τον κρίκο της ημέρας με τη νύχτα τον ονόμασαν το βράδυ λυκόφως και το πρωί λυκαυγές, γιατί εκείνες λέει τις ώρες οι άνθρωποι σκέφτονται περισσότερο και πιο πολύ τους φίλους τους. Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Δημήτρης Αβούρης

 

Eνημερωθείτε για όλη την επικαιρότητα της Λακωνίας και όχι μόνο μέσα από τη συνεχή ροή του www.lakonikos.gr. Κάνετε like στη σελίδα και γίνετε μέλος στην ομάδα του lakonikos.gr στο Facebook για να μαθαίνετε τα νέα πρώτοι! Με το κύρος και την αξιοπιστία του "Λακωνικού Τύπου", της μοναδικής ημερήσιας εφημερίδας της Λακωνίας με ιστορία 22 και πλέον ετών

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΒΙΒΛΙΟ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα