Η ψυχανάλυση της κατεδάφισης και τα μπάζα

Πόλεμος στους κατεδαφιστές | Βίκτωρ Ουγκώ

Παρασκευή, 03 Μάιος 2019 21:17 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Για την κατεδάφιση έχουν γραφεί πολλά μες στους αιώνες. Είναι η τακτική κάθε φασισμού, κάθε παρακμής για να μπορεί στην ισοπέδωση να ξεχωρίζει, να φοβίζει, να τρομοκρατεί.
Οι ισχυροί κατεδαφίζουν, για να μη μπορεί κανείς να σηκώσει κεφάλι. Ό,τι καλώς περισσεύει κόβεται.
Οι Γερμανοί εφάρμοσαν στη χώρα μας την ισοπέδωση σε πόλεις και χωριά. Στην αρχαιότητα άπειρα τα παραδείγματα που δεν έμεινε λίθος πάνω σε λίθο. Και το κράτος του Ισραήλ, μέρες Λαμπρής, ισοπέδωσε δια εκρηκτικών σπίτι Παλαιστινίου που κατηγορείται για δύο φόνους Ισραηλινών. Ούτε δικαστήριο, ούτε απολογία, ούτε τίποτα.
Ο καλύτερος δε κατεδαφιστής είναι ο καιρός, όταν κανείς δεν αντιδρά. Κατεδαφίζει ό,τι εγκαταλείπεται. Κτίρια και μνήμη.
Πριν το 1830 ο Βίκτωρ Ουγκώ είχε εκδώσει ένα μανιφέστο με τον τίτλο: Πόλεμος στους κατεδαφιστές. Έξαλλος με την κατάσταση που επικρατούσε σε πολλά κτίρια γοτθικού ρυθμού στο Παρίσι όπως και στην Παναγία των Παρισίων, που είχε εγκαταλειφθεί. Κατέρρεε και κατεδαφιζόταν. Μετά δε και από την κυκλοφορία του μυθιστορήματός του, η NotreDameαναδείχθηκε ως το πιο δημοφιλές μνημείο.
Χρειάστηκε ξανά ο λόγος της γραφής για να κινήσει τις αισθήσεις και να αλλάξει το πνεύμα μιας εποχής.
Και ξανά η κατεδάφιση συνεχίζεται, πάντα από το θεμέλιο λίθο κάθε κατεδάφισης, που είναι το πνεύμα.
Κατεδαφίζεται ο λόγος, η κάθε αίσθηση, η λογική, για να επικρατήσει ξανά η ισοπέδωση.
Κατεδαφίζονται οι άνθρωποι και ο ανθρωπισμός. Κατεδαφίζεται ό,τι απαιτείται να ανοικοδομήσει την αισιοδοξία. Κατεδαφίζεται ο πλανήτης, η δικαιοσύνη, το μέλλον.
Και με τα υλικά κατεδαφίσεως, πλίνθους και κεράμους ατάκτως ερριμένους, στήνονται οδοφράγματα παγκοσμίως για να μην οικοδομηθεί ένας δίκαιος και ευημερών κόσμος.
Με τα ίδια υλικά δεχόμαστε, ως απλοί πολίτες, να στήνεται το ανάθεμά μας. Δεχόμαστε και να λιθοβολούμε ό,τι μας υποδείξουν τα ψεύτικα νέα και αυτοί που έχουν ανάγκη να τα οικοδομούν.
Δεχόμαστε, εμείς οι δίκαιοι, να λιθοβολείται η εκκλησία, μόνο και μόνο για τον εκκλησιαστικό της λόγο. Να λιθοβολούνται οι πνευματικοί άνθρωποι που δε συμμετέχουν σε κύκλους και κυκλώματα. Δεχόμαστε να κατεδαφίζονται (υπό μορφή κατάσχεσης) σπίτια και οικογένειες.
Εμείς οι αναμάρτητοι ρίχνουμε πρώτοι το λίθο που τελικά, καταλήγει… στο κεφάλι μας.
Ο καιρός της ελπίδας κατεδαφίζεται για να υψωθεί το κάστρο της κατάθλιψης. Κατεδαφίζουμε το διπλανό μας για να ξεχωρίσουμε.
Κι όταν έρθει (που θα έρθει) η ώρα, κάπου να ακουμπήσουμε, τότε, πλίνθοι και κέραμοι και μες στα ερείπια, εμείς! Προνοητικό ζώον ο άνθρωπος!
Και ενώ κατεδαφίζεται ο κοινωνικός ιστός, οι ιδεολογίες, οι σχέσεις και εν τέλει η χώρα «των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν» σφυρίζοντας αδιάφορα.
Λες και η κάθε γωνιά, η κάθε πέτρα, δεν αντιπροσωπεύει την ιστορία της χώρας, της κάθε επιστήμης που εδώ γεννήθηκε, τις τέχνες και τα γράμματα.
Λες και στην αρένα μετά την κατεδάφιση, θα είμαστε πρωταγωνιστές.
Θεατές θα είμαστε και πάλι θεατές με λίγονάρτον και πολλά θεάματα.
Με συμπεριφορά χούλιγκαν και ένστικτα ζωώδη για ό,τι καλώς περισσεύει.
Απάνθρωπα όντα ή απλά όχλος, έτοιμος προς κατεδάφιση με εύκολη ξανά την ιαχή: Σταύρωσον Αυτόν.
Κάθε κατεδάφιση και γιορτή κάθε μπάζου.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος