Εθνικός Μονόλογος

«Μάτια μου, ψυχή μου, να γένεις καλή, να πανδρευθείς, και να βγαίνουμε και να μπαίνουμε, και να βλέπουμε τον κόσμο, και να καθόμαστε μαζί στο παρεθύρι να διαβάζουμε τη θεία Γραφή και τη Χαλιμά».
Διονύσιος Σολωμός. Η Γυναίκα τση Ζάκυθος.

Παρασκευή, 22 Μάρτιος 2019 20:46 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

«Και συνέβη τις μέρες εκείνες οι Τούρκοι να πολιορκούν το Μεσολόγγι…!! Όπως και τώρα όπου Μεσολόγγι είναι ολόκληρη η χώρα και «το κανόνισμα πολύ». Και ο Εθνικός Ποιητής έδωσε μέσα και από το συγκεκριμένο έργο όλα εκείνα που συνιστούν την πατρίδα ως πάθη, ως συμβουλές, μέσα από την υπαρξιακή αγωνία του Έθνους.
Τούτο το μεγάλο έργο (Η γυναίκα τση Ζάκυθος) είναι ένας εθνικός μονόλογος που όσο και αν τον μελετήσεις, όσα χρόνια και αν τον έχεις στο νου σου, μόνο επίκαιρος μπορεί να είναι.
Πλησιάζουν διακόσια χρόνια από τότε και ο ποιητής υπάρχει ανάμεσά μας και σαν κάθε μέρα να παρακολουθεί τον βίο και την πολιτεία μας.
Και ‘κείνες οι Μεσολογγίτισσες πως περίσσεψαν με τα χρόνια και απλώνουν το χέρι ζητιανεύοντας. Για το παιδί, για τον άντρα. Και πού να βρεθούν πανιά για τους λαβωμένους;
Και κείνα τα κεράκια στο ακρογιάλι πόσες ψυχές που έφυγαν άδικα στις μέρες μας, μας θυμίζουν; Και κείνη τη γυναίκα με την πονηρία στο μάτι που ήθελε όμως η κόρη της να γένει καλή, που την ξέρω;
Και οι υπόλοιποι, ο Α, ο Β, ο Γ, οι ξεδιάντροποι, τί δουλειά έχουν πάλι στο σπίτι της γυναικός;
Και εκείνο το ζωνάρι που τελικά την φούρκισε ποιος το κρατάει τώρα στα χέρια του;
Και ο Ιερομόναχος που απίθωσε το χέρι του στο Φιλιατρό του Πηγαδιού και με τ’ άλλο, το δεξί, έκαμε το σταυρό του, βρήκε κάνε τρεις δίκαιους; Και τα ψωρόσκυλα που κυνηγάνε τον κάθε Ιερομόναχο μόνο την πέτρα φοβούνται;
Και η Αγία Γραφή και η Χαλιμά τί σχέση να ’χουν με την απελευθέρωση (τότε και τώρα) της πατρίδας; Κάθε μέρα οι απαντήσεις περισσεύουν.
Όμως δε βλέπω να περισσεύουν και οι Φιλέλληνες που τους επιτρέπουμε να βρουν λόγο για να στηρίξουν το Μεσολόγγι.
Και η Ιστορία επαναλαμβάνεται δίχως ήρωες, δίχως φιλέλληνες, δίχως καμιά προσδοκώμενη ηρωική έξοδο.
Μόνο που τώρα τελευταία βλέπω στον ύπνο μου μια γυναίκα, σαν όραμα, να μου δίνει ελπίδα λέγοντας:
Το χάραμα επήρα του ήλιου το δρόμο
κρεμώντας τη λύρα τη δίκαιη στον ώμο
και όπου χαράζει ως ότου βυθά…
… τόπον δεν βρήκα ενδοξότερο από τούτο το αλωνάκι.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος